Tom Waits Donostiako Kursaalean

Goizetik 108/133 euro balio zuten sarrerak jaso zitezkeen Kursaalean (Telentradak 8 euroko komisioa gehitzen zion). Nola ez sarrerak ematen zituen neskak ez zekien euskeraz. ―¿Le importa si le atiendo en castellano? Sino, le tiene que atender mi compañera―. Gazteleraz edo nahi baduzu katalanez, baina eman! Behin puntu hontara iritsita ez digu ezerk axola, ohituta gaude. Pikutara Euskal Herrian Euskaraz eta gure printzipio guztiak. Hori bai, sarrera baldintzak katalanez, guk baino zerbait gehiago lortu zutela bere hizkuntzarekin bagenekien, Donostian katalanez! Sarrerak emateko noski NANa aurkeztu eta telefonoz emandako zenbakiarekin kotejatu behar zuen. Sarreratan eroslearen NAN zenbakia inprimaturik zetorren. Bueno, reventa egin nahi duenak kontzertua ikustera ere sartu beharko du (edo bere NANa duen pertsona bat behintzat), sarreran ere eskatzen bait dute NANa, baina rebenta egiteko aukera ez da ekiditen.

Sarreran mugikorra itzaltzeko eskatu ziguten eta ea argazki kamararik bat ote generaman. Mugikorra piztu eta honekin argazkiren bat egiten saiatuz gero kalera bidaltzeko aukera zegoela abixatu ziguten. ―Baina nora demontre etorri gara?―. Noski mehatxua ez zen bete. Kontzertuan zehar mugikorrekin argazkiak eta flashak ere ikusi genituen.

Kontzertua 20 minutu inguruko atzerapenez hasi zen eta bitartean piska bat kotilleatzeko denbora eman zigun. Kukuxumusuko Mikel Urmeneta azaldu zen despistatu itxurarekin, bere exerlekua nun zegoen asmatzen ez zuela. Zerbait edukiko du Tom Waitsek Mikel Urmeneta San Ferminetan Iruñeatik Odon Faraonen “Donostia-San Sebastián” ponpoxora ekartzeko. Quique González eta bere aristokrazia ere hor zebiltzan, Tolosako musikorik internazionalena ere tartean zen, Karlos Aranzegi. Lisabö taldekoren bat eta, argakilari profesionalen artean, Dut/Kuraiako Galder Izagirre ere ikusi genituen. Fedora motako sombrero bat jantzita eta hipster plantekin Mikel Erentxun zebilen. Ez dugu imaginatzen Erentxun gainontzekoak aritu ginen bezela goiz osoa Telentradako telefonora deitu eta deitu. Seguru Getin bidez zuzen-zuzenean lortu zituela sarrerak, zorionekoa bera. Kontzertua amaitu ondoren ikusi genituen Coque Malla, baita Mikel Abrego ere. Fermin Muguruza ere han omen zen eta Mikel Erentxunek bere blogean dioenez Boss-a ere bai. Guk ez genuen ikusi. Ez diogu kasu gehiegirik egingo Erentxuni bere blogean Bartzelonan bizi direnei kontzertua ez galtzeko esaten die. Apur bat berandu, ez? Sarrera guztiak salduta daudenean, eta sarrerak nahi zituzten guztiek erosterik izan ez zutenean. En fin!

Jendea urduritzen hasia zen, txaloak eta oihuak entzuten hasi ziren, halako batean sartu zen banda eszentokira, denak txoratzen. Guztiak beltzez jantzita, edo ilunez behintzat. Tom Waits, Steinbeck-en The The Grapes of Wrath liburuko okie itxurak ematen zizkion traje eta txaleku zaharrarekin, buruan bonbiña. Abeslariak, berarentzat oholtza zaharkitu berezia zuen. Pasa den mendeko El Cairoko sabel-dantzarien tugurio batetik aterea ematen zuen, iskripzio arabiar eta koloreko bonbillekin alboetan, bere botekin astinduz altxatzen zuen ahutsez betea. Atzekaldean tamaina eta forma guztietako hamabost-hogeiren bat bozina-altaboz.

Kontzertua Lucinda abestiarekin ireki zuen, bira amerikarreko beste leku batzuetan bezela. Honen atzetik etorri ziren Down in the Hole, Falling Down eta Chocolate Jesus. Gero, Black Market Baby abestiarekin Vincent Henry bi saxofoikin batera aritu zen erritmoa ematen. Handik abesti batzura Tom pianora pasa zen eta Seth Ford-Young baxujolea eta biak aritu ziren. Pianoan jo zuen azkena Innocent When You Dream izan zen, publikoaren laguntzarekin. Gure dendari izen ematen dion Smoke pelikula ixten duen abesti berbera.

Orain gogoratzen ditugun beste abesti batzuk, November, Hold on, Cold Cold Ground, Cementery Polka… guztira hogei abestitik gora eta bi ordu paseak. Lau abestiko bis baten ondoren utzi gintuen. Hurrengo arte, Tom. Zai egongo gara.

Argazkiak: flickr.